Wat is Vibecoden?

Hoe werkt vibecoden?

Bij vibecoden begint een ontwikkelaar meestal met een globaal idee van wat hij of zij wil bouwen, zoals een app, script of website. Vervolgens worden korte instructies gegeven aan een AI-hulpmiddel. De resultaten bepalen de volgende stap.

Dit proces herhaalt zich voortdurend:

• een idee of wens formuleren;
• code laten genereren of zelf schrijven;
• de code uitvoeren en het resultaat bekijken;
• aanpassingen doen op basis van wat goed of fout gaat.

Men niet kijkt naar de code die wordt gegenereerd. Als er een softwarefout optreed wordt deze vaak zo in de AI gestopt om hopelijk tot een oplossing te komen.

De naam “vibecoden” verwijst naar het werken op gevoel: de ontwikkelaar stuurt bij op basis van wat logisch aanvoelt en wat het gewenste resultaat dichterbij brengt, zonder altijd een strak technisch plan te volgen.

Waarom gebruiken mensen vibecoden?

Vibecoden kan het ontwikkelproces sneller en creatiever maken. Het verlaagt de drempel om iets nieuws te proberen en moedigt experimenteren aan. Vooral bij prototypes, kleine tools of creatieve projecten kan deze aanpak aantrekkelijk zijn. Specifieke programmeerkennis is vaak niet nodig. 

De gevaren van vibecoden

Hoewel vibecoden voordelen heeft, zijn er ook duidelijke risico’s. Code die op gevoel ontstaat, kan onoverzichtelijk worden en fouten bevatten die niet direct zichtbaar zijn. Dit kan leiden tot:

• beveiligingsproblemen: wachtwoorden zijn iet veilig, staan in de code;
• slechte prestaties;
• code die moeilijk te onderhouden of uit te breiden is;
• onbegrip over hoe het systeem precies werkt. "Geen idee, de AI heeft het gemaakt"

Wanneer vibecoden wordt toegepast in grotere of kritische systemen, kunnen deze problemen serieuze gevolgen hebben, zoals datalekken of onverwachte uitval. Wanneer het de AI niet lukt een bepaalde bug of probleem op te lossen is er niemand die de code begrijpt en is het hele project mislukt.

Technische kennis blijft noodzakelijk

Een belangrijk misverstand is dat vibecoden geen technische kennis vereist. In de praktijk is het tegenovergestelde waar. Om goede resultaten te krijgen, moet een ontwikkelaar nog steeds begrijpen:

• hoe programmeertalen werken;
• wat de gegenereerde code doet; kijken naar de code is dus zeker wel belangrijk
• hoe fouten opgespoord en opgelost worden;
• welke beveiligings- en kwaliteitsregels gelden.

Zonder deze kennis is het moeilijk om te beoordelen of de code correct, veilig en betrouwbaar is. Vibecoden vervangt daarom geen programmeerkennis, maar verandert vooral de manier waarop die kennis wordt toegepast.

Conclusie

Vibecoden is een flexibele en intuïtieve manier van programmeren die goed kan werken voor experimenten en snelle ontwikkeling. Tegelijkertijd brengt het risico’s met zich mee en blijft een solide technische basis onmisbaar. Wie vibecoden verstandig inzet, combineert creativiteit met inzicht en verantwoordelijkheid. Je kunt snel kijken of iets werkt, maar kijk voordat je de code zeker na voordat je het in gebruik neemt.